سلام

من یه دختر ۲۳ ساله هستم، دانشجوی ارشد یکی از دانشگاه های خوب تهران. ساکن یه شهرستان کوچیک هستیم، خانواده خوبی دارم و از نظر ظاهری هم نمیخوام از خودم تعریف کنم ولی تقریبا هر کس منو دیده بهم گفته زیبایی.

از دبیرستان تا الان خواستگار زیاد داشتم. جو شهرمون و خانواده و فامیل و اطرافیان طوریه که دختر حتما باید ازدواج کنه، عقیده دارن حتی اگه طرف سنش بالا رفت، حتی شده با آدمی که زیاد هم  باب میلش نباشه ولی باید ازدواج کنه، به قول معروف مهم نیست خوشحالی یا نه فقط مهم اینه که ازدواج کرده باشی.

من که ۲۳ سالمه از نظر بقیه الان سن ازدواجمه (حتی از نظرشون یه مقدار دیر هم شده) و مثلا اگه ۲۶ رو رد کنم دیگه از وقت ازدواجم میگذره...، حتی اطرافیان نصیحت میکنن میگن دختر اگه از یه سنی بگذره دیگه کسی نمیخوادش و جالبه برام که همون آدم هایی که این نسخه رو برای من میپیچن دختران شون رو زیر ۲۰ سال شوهر دادن و تقریبا هیچ کدوم شون هم از زندگی با همسرشون لذت نمیبرن، فقط با هم زندگی مسالمت آمیز دارن، یعنی دقیقا از اون مدل زندگی هایی که ازش متنفرم!

من دلم میخواد عاشق بشم و ازدواج کنم، دلم میخواد با اونی که ازدواج میکنم جون مون برای هم در بره و یه زندگی سراسر عاشقانه با هم داشته باشیم، آدم با شعوری باشه، همدیگه رو درک کنیم، و حتی شده یه لقمه نون داشته باشیم ولی با دل خوش بخوریم.